Shloka 54
Ārjava, Satya, and the Virocana–Sudhanvan Exemplum
Udyoga-parva 35
स्वधीतस्य सुयुद्धस्य सुकृतस्य च कर्मण: । तपसश्न् सुतप्तस्य तस्यान्ते सुखमेधते,सम्यक् अध्ययन, न्यायोचित युद्ध, पुण्यकर्म और अच्छी तरह की हुई तपस्याके अन्तमें सुखकी वृद्धि होती है
svādhītasya suyuddhasya sukṛtasya ca karmaṇaḥ | tapasaś ca sutaptasya tasyānte sukham edhate ||
ဝိဒုရက သင်ကြားသည်—မှန်ကန်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော ဘဝ၏ အဆုံးတွင်သာ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုသည် တိုးပွားလာသည်။ ကောင်းစွာ လေ့လာသင်ယူခြင်း၊ တရားမျှတ၍ စည်းကမ်းရှိသော စစ်ပွဲကိုသာ ဆင်နွှဲခြင်း၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ နှင့် စိတ်ရင်းမှန်ကန်၍ တည်ကြည်စွာ တပသကို ကျင့်ခြင်း—ဤအရာတို့၏ အဆုံးသတ်တွင် သုခသည် ပွားမြောက်သည်။ ဤဝါကျသည် သုခကို ချက်ချင်းရသော အပျော်မဟုတ်ဘဲ၊ ဓမ္မ၏ ရင့်ကျက်သော အသီးအပွင့်ဟု သတ်မှတ်သည်။
विदुर उवाच
Educational Q&A
Happiness is the final fruit of dharmic living: proper study, righteous warfare (when duty requires it), meritorious action, and well-practiced austerity together mature into lasting well-being.
In Udyoga Parva, Vidura is giving moral and political counsel during the tense pre-war negotiations. Here he emphasizes that true prosperity and happiness come from disciplined learning and ethically governed action, not from impulsive power or unjust gain.