Shloka 16
मां चापि विषदह्ेेत् क्रुद्धं कश्न भीम॑ं दुरासदम् । यमौ च दृढ्धन्वानौ यमकालोपमसझ्युती । विराटद्रुपदौ वीरौ यमकालोपमद्युती
māṃ cāpi viṣaṇṇam etat kruddhaṃ kaścit bhīmaṃ durāsadam | yamau ca dṛḍha-dhanvānau yama-kālopama-saṃyutī | virāṭa-drupadau vīrau yama-kālopama-dyutī ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «ဤအရာကို မြင်လျှင် ငါတောင် စိတ်ညစ်မောနိုင်၏။ သို့သော် ဒေါသထန်၍ မချိုးဖောက်နိုင်သော ဘီမလည်း ရှိသည်။ ထို့ပြင် ညီအစ်ကိုအမွှာနှစ်ဦး (နကုလနှင့် သဟဒေဝ) သည် လေးကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်၍ ယမ–သေမင်းအရှင်၏ အင်အားကဲ့သို့ သတ္တိတောက်ပကြသည်။ ထို့အပြင် သူရဲကောင်းနှစ်ဦး ဗီရာဋနှင့် ဒြုပဒတို့သည် ယမနှင့် ကာလ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်လင်းကြသည်။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical weight of impending conflict while also affirming the presence of formidable protectors. It balances human discouragement (viṣāda) with steadfast courage and preparedness, suggesting that dharma in crisis requires both sober awareness and resolute strength.
Vaiśampāyana lists powerful figures on the Pāṇḍavas’ side—Bhīma, the twins Nakula and Sahadeva, and the allied kings Virāṭa and Drupada—describing them as unassailable and comparable in might and splendor to Yama and Kāla, emphasizing the strength of their coalition as war approaches.