अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि यशोमुषं पापफलोदयं वा । सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य
sañjaya uvāca |
avyādhijaṁ kaṭukaṁ śīrṣarogi yaśomuṣaṁ pāpaphalodayaṁ vā |
satāṁ peyaṁ yan na pibanty asanto manyuṁ mahārāja piba praśāmya ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «မဟာရာဇာရေ၊ ထိုဒေါသကို သောက်ချလိုက်၍ ငြိမ်းချမ်းပါ—အမှန်တကယ် ထိခိုက်နာကျင်မှုမရှိဘဲ ပေါ်လာတတ်သော၊ အရသာခါးသော၊ ခေါင်းကိုက်စေသော၊ ကောင်းသတင်းဂုဏ်သိက္ခာကို ခိုးယူသွားသော၊ အပြစ်၏ အကျိုးဆက်ကို ရင့်မှည့်စေသော ဒေါသကို။ ထိုအရာသည် တကယ့်မြတ်သောသူတို့သာ သောက်သင့်သည့် သောက်စရာဖြစ်၍ မကောင်းသူတို့ မသောက်ကြ။»
संजय उवाच
Anger is portrayed as a bitter, reputation-destroying force that matures into sinful consequences; true nobility lies in ‘drinking’ (absorbing and mastering) it through self-restraint and calming the mind.
Sañjaya addresses the king (Dhṛtarāṣṭra), urging him to pacify himself by mastering unprovoked wrath, framing anger as a harmful ‘drink’ that only the virtuous can truly take in and neutralize.