Shloka 14
अध्याय 24 — संजयस्य शमोपदेशः
Sanjaya’s Counsel Toward Conciliation
कृताञ्जलि: शरणं व: प्रपद्ये कथं स्वस्ति स्यात् कुरुसृंजयानाम् । न होवमेवं वचन वासुदेवो धनंजयो वा जातु किंचिन्न कुर्यात्
kṛtāñjaliḥ śaraṇaṃ vaḥ prapadye kathaṃ svasti syāt kurusṛñjayānām | na hovam evaṃ vacanaṃ vāsudevo dhanaṃjayo vā jātu kiṃcin na kuryāt ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «လက်အုပ်ချီကာ သင်တို့ထံ ခိုလှုံပါ၏။ ကုရုတို့နှင့် စೃဉ္ဇယတို့အတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မည်သို့ အာမခံနိုင်မည်နည်း။ ဤကဲ့သို့ နိမ့်ချ၍ ညှိနှိုင်းသည့် တောင်းပန်ချက်ကို ဝာသုဒေဝ (ကൃഷ്ണ) သို့မဟုတ် ဓနဉ္ဇယ (အာర్జုန) သည် မည်သည့်အခါမျှ လက်မခံဘဲ မနေကြ»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic diplomacy: one should seek the welfare (svasti) of all parties through humble, respectful appeal, trusting that truly righteous leaders (here invoked as Kṛṣṇa and Arjuna) will respond to sincere, peace-oriented counsel.
Sañjaya speaks in a conciliatory tone, approaching with folded hands and asking how the Kurus and Sṛñjayas may attain welfare. He expresses confidence that Kṛṣṇa or Arjuna would not disregard a properly framed, humble request aimed at preventing harmful outcomes.