Shloka 23
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसम्मितम् । असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया,तब मैंने पुनः जमदग्निनन्दन परशुरामकी ओर उन्हें मार डालनेकी इच्छासे एक कालाग्निके समान प्रज्वलित तथा तेजस्वी बाण छोड़ा
tataḥ punaḥ śaraṃ dīptaṃ suprabhaṃ kālasammitam | asṛjaṃ jāmadagnyāya rāmāyāhaṃ jighāṃsayā ||
ထို့နောက် ထပ်မံ၍ သူ့ကို သတ်ချင်သည့် စိတ်ဖြင့်၊ ကာလ (မရဏ) ၏ အင်အားနှင့် တိုင်းထွာထားသကဲ့သို့ တောက်လောင်တောက်ပ၍ ထွန်းလင်းသော မြားတစ်စင်းကို ရာမ ဇာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) ထံသို့ ငါ ပစ်လွှတ်하였다။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဘီရှ္မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မလျော့မရဲ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်—လေးစားရသော အကြီးအကဲ စစ်သူရဲတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ သူသည် က္ṣတ္ရိယ စစ်ပွဲ၏ ကြမ်းတမ်းသည့် တာဝန်နှင့် မိမိရွေးချယ်ထားသော ဓမ္မကို လိုက်နာ၍ တိုက်ခိုက်သည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stern ethic of kṣatriya-dharma: once a duel is joined, even revered status does not exempt an opponent from decisive action. It also invokes Kāla (Time/Death) to underscore how warfare places human agency under the shadow of inevitability and mortal consequence.
Bhīṣma, speaking in the first person, describes a moment in his combat with Paraśurāma: he again shoots a blazing, deadly arrow at Rāma Jāmadagnya, explicitly stating his intent to kill.