Shloka 37
भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
असकृच्चाब्रुवं राजन् शोकवेगपरिप्लुत: । अहो बत कृतं पापं मेयदं क्षत्रधर्मणा
asakṛc cābruvaṁ rājan śokavega-pariplutaḥ | aho bata kṛtaṁ pāpaṁ me yad aṁ kṣatradharmaṇā ||
အို မင်းကြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ လှိုင်းလုံးကြီးက လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောဆိုခဲ့သည်—“အိုဟို! က္ෂတ္တရိယဓမ္မဟု ခေါ်သော အမည်အောက်တွင် ငါပြုမိသော ဤအပြစ်သည် မည်မျှကြီးမားပါသနည်း!”
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between prescribed social duty (kṣatriya-dharma) and personal conscience: actions justified as ‘duty’ can still be experienced as morally grievous, prompting remorse and self-scrutiny.
Rāma addresses a king and, repeatedly overcome by grief, laments that he has committed a sinful act—one carried out under the banner of warrior duty—revealing inner turmoil after a duty-bound deed.