Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 15
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
मन्युना दहामानेन पुरुषेण मनस्विना । निकृतेनेह बहुश: शत्रून् प्रतेजिगीषया
manyunā dahamānena puruṣeṇa manasvinā | nikṛteneiha bahuśaḥ śatrūn pratejigīṣayā ||
ဤလောက၌ အကြိမ်ကြိမ် မတရားပြုခံရ၍ ဒေါသမီးလောင်နေသော စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူသည် အောင်မြင်လိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ရန်သူတို့ကို တိုက်ခိုက်သင့်၏။ ထိုကဲ့သို့သော က္ṣatriya သည် စိတ်အေးချမ်းခြင်းကို နည်းလမ်းနှစ်မျိုးဖြင့်သာ ရနိုင်သည်—စစ်မြေပြင်၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရန်သူကို လဲကျစေခြင်း။ အခြားနည်းဖြင့် မည်သို့ စိတ်ငြိမ်းချမ်းနိုင်မည်နည်း?
पुत्र उवाच
Educational Q&A
For a kṣatriya whose honor has been repeatedly violated, wrath and the duty of arms drive him toward decisive action; peace is portrayed as attainable only through a conclusive outcome—either victory over the enemy or death in battle—rather than through compromise.
The speaker (the son) argues from a warrior-ethic perspective: a resolute man, burned by anger after repeated injury, should attack enemies with the intent to conquer, because only a final resolution—defeating the foe or falling oneself—can end the inner burning.