Shloka 13
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
युद्धाय क्षत्रिय: सृष्ट: संजयेह जयाय च
yuddhāya kṣatriyaḥ sṛṣṭaḥ sañjayeha jayāya ca | sañjaya! asmin loke yuddha-vijayārthaṃ vidhātrā kṣatriyasya sṛṣṭiḥ kṛtā | sa jayaṃ prāpnotu vā yuddhe hataḥ syāt—sarvāsv api daśāsu tasya indraloka-prāptiḥ bhavati | puṇyamaye svargaloke indra-bhavane 'pi tat sukhaṃ na labhyate, yat kṣatriya-vīraḥ śatrūn vaśīkṛtya sānandam anubhavati ||
စဉ္ဇယရေ—ဤလောက၌ စစ်ပွဲနှင့် အောင်ပွဲအတွက်သာ က္ଷတရိယကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ သူသည် အနိုင်ရသော်လည်းကောင်း၊ စစ်မြေပြင်၌ ကျဆုံးသော်လည်းကောင်း၊ အခြေအနေမရွေး အိန္ဒြလောကကို ရောက်သည်။ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ကောင်းကင်ဘုံ—သက္ကရာ၏ နန်းတော်အတွင်း၌ပင်—ရန်သူတို့ကို အာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်ပြီး အောင်မြင်မှု၏ အရသာကို ခံစားသော က္ෂတရိယသူရဲ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် တူညီသော ပျော်ရွှင်မှု မရှိ။
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse asserts kṣatriya-dharma: a warrior’s ordained role is to fight for righteous victory, and both outcomes—victory or death in battle—are framed as spiritually meritorious, promising heavenly attainment; it also elevates the distinctive joy of valor and subduing foes as surpassing even celestial pleasures.
A speaker identified as “the son” addresses Sañjaya, justifying the warrior vocation and encouraging a battle-oriented ethic: the kṣatriya is created for combat and conquest, and the consequences are portrayed as auspicious regardless of the battlefield outcome.