Shloka 14
उद्योगपर्व अध्याय १३३ — संजये मातृउपदेशः
Udyoga Parva Adhyaya 133 — A Mother’s Counsel to Saṃjaya
अहं महाकुले जाता हृदाद्ध्रदमिवागता । ईश्वरी सर्वकल्याणी भर्त्रां परमपूजिता
ahaṃ mahākule jātā hradād hradam ivāgatā | īśvarī sarvakalyāṇī bhartrāṃ paramapūjitā ||
«ငါသည် မဟာမျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူဖြစ်၏။ ဟင်္သာက ရေကန်တစ်ကန်မှ တစ်ကန်သို့ ရွှေ့သကဲ့သို့ ငါသည် ဤအိမ်တော်/ဤနိုင်ငံသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ ငါသည် ဤနိုင်ငံ၏ အရှင်မဖြစ်လာ၍ မင်္ဂလာအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံကာ ခင်ပွန်းသခင်၏ အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံထိုက်သူ ဖြစ်လာခဲ့၏»။
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ideals of social and marital dharma: noble birth, rightful transition into a new household, and the ethical expectation of mutual honor—especially the wife’s recognized dignity and auspicious role within the royal order.
A speaker (marked ‘putra uvāca’ in the edition) voices a woman’s self-description: she recalls her noble origin, her coming into another domain like a swan moving between lakes, and her elevated status as sovereign lady—honored by her husband and endowed with auspicious qualities.