Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 366
Udyoga Parva Adhyāya 132 — Vidura’s Counsel on Udyama, Yaśas, and Kṣātra-Dharma
दिष्टभावं गतस्यापि विषये मोदते प्रजा । यदि बढ़े हुए तेज और उत्साहवाला, शूरवीर एवं सिंहके समान पराक्रमी राजा युद्धमें दैववश वीर-गतिको प्राप्त हो जाय तो भी उसके राज्यमें प्रजा सुखी ही रहती है
diṣṭabhāvaṃ gatasya api viṣaye modate prajā |
ဝါယုက ပြောသည်– မင်းတစ်ပါးသည် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ထားသော အဆုံးသို့ ရောက်ပြီးသော်လည်း သူ၏နိုင်ငံအတွင်းရှိ ပြည်သူတို့သည် ထိုင်းမြူးပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ တောက်ပသောတေဇနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု ပြည့်ဝ၍ သူရဲကောင်းသဘောရှိကာ စင်္ဟာကဲ့သို့ ရဲရင့်သန်မာသော မင်းသည် ကံ၏အင်အားကြောင့် စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံး၍ စစ်သူရဲ၏ မရဏဂတိကို ရရှိသော်လည်း၊ သူ၏အုပ်ချုပ်မှုတရားနှင့် အဆုံးသတ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် နိုင်ငံသားတို့သည် စိတ်ချမ်းသာတည်ငြိမ်နေကြသည်။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
A righteous and valorous king benefits his people so deeply that even his death—when it is a destined, honorable fall in battle—does not immediately plunge the realm into misery; good governance and dharma create enduring public well-being.
Vāyu-deva is describing the social effect of a heroic ruler’s fate: if such a king attains vīra-gati (a warrior’s death) by daiva (destiny), the subjects in his viṣaya (realm) still remain joyful, implying stability and merit generated by his rule.