Shloka 25
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
तत्पश्चात् वे मधुसूदन ऋषियोंसे आज्ञा ले सात्यकि और कृतवर्माका हाथ पकड़े सभाभवनसे चल दिये ।।
ṛṣayo 'ntarhitā jagmus tatas te nāradādayaḥ | tasmin kolāhale vṛtte tad adbhutam ivābhavat ||
ဓြိတရာෂ္ဋြ က ပြော၏— “ထို့နောက် မဓုသူဒနသည် ရသေ့များထံမှ ခွင့်ပြုချက်ယူ၍ သာတျကိနှင့် ကృతဝర్మာ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အစည်းအဝေးခန်းမမှ ထွက်ခွာသွား၏။ သူထွက်သွားသည်နှင့် နာရဒာတို့ အပါအဝင် မဟာရသေ့များလည်း မျက်စိမှောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ထိုဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အရာအားလုံးသည် အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။”
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of spiritual authority: when sages who witness human disputes withdraw, the sudden silence can function like an ethical mirror—prompting reflection on dharma amid political agitation and the approach of war.
After a period of uproar in the assembly, the sages—followed by Nārada and other seers—vanish from sight. With their departure, the commotion ends, and the moment is perceived as extraordinary, suggesting a portent-like pause before the next turn of events.