Shloka 16
भीष्मद्रोणयोर्दुर्योधनं प्रति शान्त्युपदेशः | Bhīṣma and Droṇa’s Counsel to Duryodhana for Pacification
यथोक्त जामदग्न्येन भूयानेष ततोडर्जुन: । कृष्णो हि देवकीपुत्रो देवैरपि सुदु:सह: । कि ते सुखप्रियेणेह प्रोक्तेन भरतर्षभ
vaiśampāyana uvāca | yathoktaṃ jāmadagnyena bhūyān eṣa tato 'rjunaḥ | kṛṣṇo hi devakīputro devair api suduḥsahaḥ | ki te sukhapriyeṇeha proktena bharatarṣabha |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «ဂျာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) ပြောကြားထားသကဲ့သို့ ဤအာర్జုနသည် ထိုထက်ပင် မဟာတန်ခိုးကြီး၏။ ဒေဝကီ၏သား ကృష్ణသည်လည်း နတ်တို့အတွက်တောင် မခံနိုင်အောင် ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသူ ဖြစ်၏။ အို ဘာရတတို့အနက် နွားထီးသဖွယ် အမြတ်ဆုံးသူရေ—သင်နှစ်သက်စေမည့် ချိုမြိန်သောစကားများကိုသာ ထပ်မံပြောခြင်းဖြင့် အကျိုးရှိမည်လော? ပြောသင့်သောအရာကို ငါပြောပြီးပြီ။ ယခု သင်လိုသလို ပြုလော့။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The speaker prioritizes truthful, necessary counsel over flattering speech: when dharma and grave decisions are at stake, one should state the reality—even if it is not pleasing—rather than indulge in agreeable but unhelpful words.
In the Udyoga Parva’s pre-war deliberations, Vaiśampāyana reports a firm assessment of power: Arjuna surpasses what Paraśurāma had indicated, and Kṛṣṇa is formidable even to the gods. The speaker then refuses to continue with merely pleasing talk and urges the addressee to act as he chooses, having delivered the essential warning/advice.