Shloka 3
अध्याय १२२ — कृष्णस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛṣṇa’s Ethical Counsel to Duryodhana
कर्मभि: स्वैरुपचितो जज्वाल परया श्रिया,दौहित्रोंके पुण्यफलसे प्राप्त हुए अविचल स्थानको पाकर अपने सत्कर्मोसे बढ़े हुए राजा ययाति उत्कृष्ट शोभासे प्रकाशित होने लगे
karmabhiḥ svair upacito jajvāla parayā śriyā | dauhitrāṇāṃ puṇyaphalena prāptam avicala-sthānaṃ prāpya svaiḥ satkarmabhir vardhitaḥ rājā yayātiḥ utkṛṣṭa-śobhāyā prakāśamānaḥ babhūva ||
နာရဒ မုနိက ပြောသည်– «မင်း ယယာတိ သည် မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံများဖြင့် စုဆောင်းတိုးပွားလာသော သရေ့သြဇာကြောင့် အလွန်ထူးကဲသော တောက်ပမှုဖြင့် လောင်လက်တောက်ပနေ၏။ မြေးများ၏ ကုသိုလ်ဖလကြောင့် ရရှိလာသော မလှုပ်မယှက်သော အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ မိမိ၏ သာသနာတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းများကြောင့် ထပ်မံမြင့်တက်လာသော ဂုဏ်ရောင်ခြည်ဖြင့် ထင်ရှားစွာ တောက်ပလေ၏»။
नारद उवाच
Educational Q&A
Merit arises from one’s own righteous actions and can also be strengthened through the accumulated virtue of one’s descendants; true splendor is portrayed as the ethical radiance produced by dharmic karma.
Nārada describes King Yayāti’s exalted condition: having reached a firm, unshakable status through the merit connected with his grandsons, Yayāti shines with extraordinary glory, further enhanced by his own good deeds.