Shloka 121
ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
इति श्रीमहाभारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि गालवचरिते ययातिस्वर्गभ्रंशे एकविंशत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate udyogaparvaṇi bhagavadyānaparvaṇi gālavacarite yayātisvargabhraṁśe ekaviṁśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ ဥဒ္ယောဂပရဝ၌—အထူးသဖြင့် ဘဂဝဒ်-ယာန (ဘုရား၏ သွားရောက်မစ်ရှင်) အပိုင်းအတွင်း—ဂါလဝ၏ အဖြစ်အပျက်နှင့် ယယာတိမင်း၏ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းခြင်းကို ဖော်ပြသည့် အကြောင်းအရာ၌ အခန်း ၁၂၁ ပြီးဆုံးသည်။ ဤစာကြောင်းသည် အဆုံးသတ်ကော်လိုဖွန်ဖြစ်၍ ဇာတ်ပိုင်းတစ်ခု၏ ပိတ်သိမ်းမှုကို မှတ်သားစေကာ သင်ခန်းစာကိုလည်း နေရာချထားသည်—မာနကြီးခြင်း၊ ကုသိုလ်ကုန်ခမ်းခြင်း သို့မဟုတ် သီလပျက်ကွက်ခြင်း ပေါ်လာလျှင် ကောင်းကင်ရရှိမှုတောင် မတည်မြဲနိုင်ကြောင်း၊ ထို့ပြင် စစ်မတိုင်မီ အကြံပေးခြင်းနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းမှုကြီးထဲတွင် ထိုသဘောတရားကို ထည့်သွင်းထားကြောင်း ဖြစ်သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not add new instruction but highlights the ethical frame of the preceding episode: worldly and even heavenly attainments are impermanent, and dharma—humility, self-restraint, and right conduct—matters more than status or reward.
The text is closing a chapter and identifying its placement: Udyoga Parva, within Kṛṣṇa’s embassy section, in the Gālava episode, specifically the portion describing King Yayāti’s fall from heaven. It signals the end of Adhyāya 121.