Shloka 7
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
उपवासै क्ष विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा । आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी
upavāsaiś ca vividhair dīkṣābhir niyamais tathā | ātmano laghutāṁ kṛtvā babhūva mṛgacāriṇī ||
နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «အမျိုးမျိုးသော ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း) များကို ပြုလုပ်၍၊ ဒီက္ခာနှင့် နိယမ (သစ္စာကတိနှင့် စည်းကမ်း) များကိုလည်း စောင့်ထိန်းကာ၊ သူမသည် အတွင်းစိတ်ကို ပေါ့ပါးစေပြီး—တွယ်တာမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့မှ စိတ်ကို လွတ်ကင်းစေကာ—တောထဲတွင် မိဂ (ဒိုး) ကဲ့သို့ လှည့်လည်နေထိုင်하였다»။ ဤကဗျာသည် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ခြင်းက စိတ်သန့်စင်မှုနှင့် ဓမ္မနှင့်ညီသောဘဝသို့ ဦးတည်စေကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that ethical and spiritual progress begins with self-restraint: fasting, vowed observances, and disciplined conduct are tools to reduce inner heaviness—attachments and aversions—so that one can live with clarity and dharmic steadiness.
Nārada describes a woman who undertakes austerities—fasts, consecratory vows, and strict disciplines—purifies her inner state, and then dwells in the forest, moving about like a doe, suggesting a transition from worldly entanglement to an ascetic, nature-aligned life.