Shloka 4
नारदकथितं माधव्याः तपश्चर्या–ययातेः स्वर्गविचारः | Nārada on Mādhavī’s Asceticism and the Scrutiny of Yayāti in Heaven
पुरा हि कान्यकुब्जे वै गाधे: सत्यवतीं सुताम् । भार्यार्थेडवरयत् कन्यामृचीकस्तेन भाषित:,'पूर्वकालकी बात है, कान्यकुब्जमें राजा गाधिकी कुमारी पुत्री सत्यवतीको अपनी पत्नी बनानेके लिये ऋचीक मुनिने राजासे उसे माँगा। तब राजाने ऋचीकसे कहा --
purā hi kānyakubje vai gādheḥ satyavatīṃ sutām | bhāryārthe ’varayat kanyām ṛcīkas tena bhāṣitaḥ |
နာရဒက ပြောသည်– ရှေးကာလတုန်းက ကာန်ယကုပ္ဇမြို့၌ ဗြဟ္မဏ ရိရှီ ဣစီကသည် ဂါဓိမင်း၏ သမီး စတျဝတီကို မိမိ၏ ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်လို၍ တောင်းခံ하였다။ ထိုတောင်းဆိုမှုကို ကြားသော် မင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားကာ စမ်းသပ်သည့် အခြေအနေတစ်ရပ်ကို ချမှတ်၍ မင်းရဲ့ အခြေအနေ၊ လူမှုအဆင့်အတန်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေး၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုတို့ကြားရှိ သဘောတရားဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေ하였다။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse introduces a dharmic dilemma often seen in Itihāsa: marriage is sacred, yet worldly considerations (rank, conditions imposed by a king, and the testing of a suitor) can complicate it. It frames an ethical inquiry into what constitutes true worth—birth and power, or tapas and character.
Nārada begins recounting an old episode: in Kānyakubja, the sage Ṛcīka asks King Gādhi for his daughter Satyavatī’s hand in marriage. The king responds, implying that conditions or a challenge will follow.