Shloka 20
नारदकथितं माधव्याः तपश्चर्या–ययातेः स्वर्गविचारः | Nārada on Mādhavī’s Asceticism and the Scrutiny of Yayāti in Heaven
अथाष्टक: पुरं प्रायात् तदा सोमपुरप्रभम् | निर्यात्य कनन््यां शिष्याय कौशिको5पि वनं ययौ
athāṣṭakaḥ puraṃ prāyāt tadā somapuraprabham | niryātya kanyāṃ śiṣyāya kauśiko 'pi vanaṃ yayau ||
ထို့နောက် အာဋ္ဌကသည် စောမ၏ နေရာတော်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ မိန်းကလေးကို မိမိ၏ တပည့်ထံ ပို့လွှတ်ပြီးနောက် ကೌသိက (ဝိශ්ဝာမိတ္တရ) လည်း တောသို့ ထွက်ခွာ하였다။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လောကီချည်နှောင်မှုမှ စည်းကမ်းတကျ တာဝန်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ လှည့်ကွေ့ခြင်းကို ပြသ하며—လူတစ်ဦးချင်းစီကို မိမိ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် သင့်တော်သော လမ်းကြောင်း အကောင်းဆုံး အာမခံနိုင်သည့် နေရာ၌ ထားရှိခြင်းဖြစ်သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic prioritization: relationships and dependents are not abandoned carelessly but are placed under appropriate guardianship, while the sage proceeds toward a life of restraint. Duty is fulfilled through orderly transfer of responsibility and commitment to one’s chosen discipline.
Nārada narrates that Āṣṭaka travels to a splendid city likened to Somapura. Kauśika, after sending the maiden to his disciple’s care, leaves for the forest—signaling a shift in the story toward ascetic movement and the next stage of events.