Shloka 13
Gāndhārī’s Lament and the Identification of Duḥśāsana (स्त्रीपर्व, अध्याय १८)
पूर्वजातिकृतं पापं मन्ये नाल््पमिवानघ । एताभिरननिरिवद्याभिमया चैवाल्पमेधया,प्रत्यग्रवयस: पश्य दर्शनीयकुचानना: । कुलेषु जाता ह्वीमत्य: कृष्णपक्ष्माक्षिमूर्धजा: माधव! देखो, इन महिलाओंकी नयी अवस्था है। इनके वक्ष:स्थल और मुख दर्शनीय हैं। इनकी आँखोंकी बरौनियाँ और सिरके केश काले हैं। ये सब-की-सब कुलीन और सलज्ज हैं। ये हंसके समान गद्गद स्वरमें बोलती हैं; परंतु आज दुःख और शोकसे मोहित हो चहचहाती सारसियोंके समान रोती-बिलखती हुई पृथ्वीपर गिर पड़ी हैं
vaiśampāyana uvāca | pūrvajātikṛtaṃ pāpaṃ manye nālpam ivānagha | etābhir ananirivadyābhir mayā caivālpamedhayā pratyagravayasaḥ paśya darśanīyakucānanāḥ | kuleṣu jātā hrīmatyaḥ kṛṣṇapakṣmākṣimūrdhajāḥ |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်ကြားသည်– «အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ယခင်ဘဝက ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် မသေးငယ်ဟု ငါထင်သည်—အပြစ်မရှိသော ဤမိန်းမတို့နှင့် ဉာဏ်နည်းသော ငါကြောင့်ပင်။ ဤငယ်ရွယ်သော မိန်းမတို့ကို ကြည့်လော့—သူတို့၏ ရင်အုံနှင့် မျက်နှာသည် မြင်ရလှပ၏။ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွား၍ ရှက်ကြောက်သဘောရှိကြပြီး မျက်တောင်ခတ်၊ မျက်လုံးနှင့် ဆံပင်တို့သည် အနက်ရောင်ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုတော့ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် သောကကြောင့် မူးမောလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ၊ နူးညံ့သော စကားသံတို့သည် ငိုကြွေးသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။»
वैशम्पायन उवाच