Shloka 14
अदृष्टपूर्व पश्यन्त्यो दुःखार्ता भरतस्त्रिय: । शरीरेष्वस्खलन्नन्या: पतन्त्यश्चापरा भुवि,जिसे कभी देखा नहीं था, उस अद्भुत रणक्षेत्रको देखकर भरतकुलकी कुछ स्त्रियाँ दुःखसे आतुर हो लाशोंपर गिर पड़ीं और दूसरी बहुत-सी स्त्रियाँ धरतीपर गिर गयीं
adṛṣṭapūrvaṁ paśyantyo duḥkhārtā bharatastriyaḥ | śarīreṣv askhalann anyāḥ patantyaś cāparā bhuvi ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– မမြင်ဖူးသေးသော စစ်မြေပြင်ကို မြင်ကြသော်၊ ဘာရတ မျိုးနွယ်၏ မိန်းမတို့သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းလျက် အလောင်းများကြားတွင် ခလုတ်တိုက်ကြ၏။ အချို့သည် အလောင်းပေါ်သို့ လဲကျကြပြီး၊ အများအပြားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and emotional aftermath of war: even when fought under claims of duty, its consequences spill onto innocents, especially families. It invites reflection on compassion and the societal burden created by violence.
After the great battle, the Bharata women come to the battlefield. Seeing the unprecedented scene of slaughter, they are overcome with grief—some stumble among the bodies and fall upon them, while others collapse on the ground.