Shloka 6
धन-राजधर्म संवादः
Discourse on Wealth and Royal Duty
यो हााजिजीविषेद् भैक्ष्यं कर्मणा नैव कस्यचित् । समारम्भान् बुभूषेत हतस्वस्तिरकिंचन: । सर्वलोकेषु विख्यातो न पुत्रपशुसंहित:
yo hājijīviṣed bhaikṣyaṁ karmaṇā naiva kasyacit | samārambhān bubhūṣeta hatasvastir akiñcanaḥ | sarvalokeṣu vikhyāto na putrapaśusaṁhitaḥ ||
အာర్జုနက ပြောသည်– «အသက်ရှင်လိုသူသည် မိမိအလုပ်ဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သေးသရွေ့ အလှူအတန်းကို မတောင်းသင့်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကျိုးရရန် အားထားရာနည်းလမ်းများ ပျက်စီးသွားပြီး၊ အလွန်ဆင်းရဲကျပ်တည်းကာ အထောက်အပံ့မရှိ၊ လောကတွင်လည်း နာမည်မရှိ၊ မိသားစုနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာမရှိ၊ ထို့ပြင် မစွမ်းနိုင်သဖြင့် ရဲရင့်သောလုပ်ငန်းများကို မစတင်နိုင်၊ အင်အားဖြင့် အခြားသူ၏ ဥစ္စာ သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်ကို မယူနိုင်သူဖြစ်လျှင်—ထိုသူကပင် တောင်းရမ်း၍ အသက်မွေးလိုသည်ဟု ဆန္ဒရှိခြင်းသည် သင့်တော်သည်»
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
Begging is not presented as a first resort: one should live by one’s own work when capable. Yet when a person is truly ruined—without resources, support, or capacity for enterprise—alms may be an ethically permissible means of survival.
In the Shanti Parva’s ethical discussions, Arjuna voices a principle about rightful livelihood: he contrasts self-earned sustenance with begging, allowing the latter only under extreme helplessness and destitution.