Shloka 32
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
ये धर्मकुशला लोके धर्म कुर्वन्ति भारत । पालिता यस्य विषये धर्माशस्तस्य भूपते:
ye dharmakuśalā loke dharma kurvanti bhārata | pālitā yasya viṣaye dharmāśas tasya bhūpateḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်—အို ဘာရတရေ၊ လောက၌ ဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံသူတို့သည် မင်း၏ နယ်မြေတွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံကာ နေထိုင်ကြသော် ထိုမင်းသည် သူတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် မျှဝေခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်သူ၏ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် စည်းကမ်းတည်ဆောက်ခြင်းဟူသော တာဝန်သည် မိမိအုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ပြည်သူတို့က စိုက်ထုတ်တည်ဆောက်သော သီလဂုဏ်နှင့် သဘောတရားအရ ချိတ်ဆက်နေသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king who protects and maintains order in his realm becomes ethically connected to the righteous deeds of his subjects and receives a share of their merit; therefore, good governance is itself a moral act with spiritual consequences.
In the Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on rājadharma (the duties of a ruler). Here he explains how the king’s protective role makes him a participant in the moral economy of the kingdom, gaining a portion of the merit generated by dharmic citizens.