Shloka 13
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
पालनात् सर्वभूतानां स्वराष्ट्रपरिपालनात् । दीक्षा बहुविधा राजन् सत्याश्रमपदं भवेत्
pālanāt sarvabhūtānāṁ svarāṣṭraparipālanāt | dīkṣā bahuvidhā rājan satyāśramapadaṁ bhavet ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်– «အို မင်းကြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် မိမိနိုင်ငံကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ခြင်းတို့ဖြင့် အုပ်ချုပ်သူသည် ယဇ်အမျိုးမျိုးအတွက် ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။ ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် သူသည် အာရှရမတို့အနက် ‘အမှန်တရား၏ အာရှရမ’ ၏ အကျိုးဖလ—စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ဆုလာဘ်နှင့်တူသော အကျိုး—ကို ရရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ အာဏာကို အားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အပ်နှံထားသော တာဝန်အဖြစ် အသုံးချသောကြောင့် ဖြစ်သည်။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king’s primary dharma is protection—of all beings and of the realm. When governance is exercised as selfless guardianship, its merit equals that of many sacrificial consecrations and can yield a spiritual fruit comparable to renunciation.
In the Śānti Parva’s instruction on rajadharma, Bhishma addresses the king and explains that righteous rule—especially protection and maintenance of order—functions as a high religious discipline, granting merit traditionally associated with ritual vows and even the renunciant ideal.