Shloka 113
Varṇa-dharma and Rājadharma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Normative Outline (वर्णधर्म-राजधर्म-प्रश्नोत्तरम्)
तयो: प्रीतो ददौ राजा पृथुर्वैन्य: प्रतापवान् | अनूपदेशं सूताय मगधं मागधाय च
tayoḥ prīto dadau rājā pṛthur vainyaḥ pratāpavān | anūpadeśaṃ sūtāya magadhaṃ māgadhāya ca ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို နှစ်သက်တော်မူသော အင်အားကြီးမားသည့် ဘုရင် ပೃထု ဝૈန்ய သည် ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်တော်မူ၏။ သုတ (Sūta) အား ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းရှိ အနူပ (Anūpa) ဒေသကို ပေးတော်မူပြီး၊ မာဂဓ (Māgadha) အား မဂဓ (Magadha) နိုင်ငံကို ပေးတော်မူ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် စေဝါကို အသိအမှတ်ပြု၍ လူမှုအခန်းကဏ္ဍနှင့် နိုင်ငံရေးအစီအစဉ် တည်ငြိမ်စေရန် နယ်မြေများကို သင့်လျော်စွာ ခွဲဝေပေးခြင်းဟူသော မင်း၏ ဓမ္မကို ထင်ဟပ်စေသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A righteous king sustains order by acknowledging merit and service through appropriate rewards. Patronage is not mere generosity; it is a tool of governance that assigns responsibility, reinforces social functions (such as heralds/bards), and promotes stability.
Prithu, pleased with two professional figures—the Sūta and the Māgadha—grants them territorial rewards: the Anūpa region to the Sūta and Magadha to the Māgadha, formalizing their status and securing loyalty within his realm.