Shloka 7
Rājā–Rāja-Śabda-Prabhavaḥ — The Origin and Rationale of Kingship and Daṇḍanīti
तुल्यशुक्रास्थिमज्जा च तुल्यमांसासूगेव च । नि:श्वासोच्छवासतुल्यश्षतुल्यप्राणशरीरवान्
tulyaśukrāsthimajjā ca tulyamāṃsāsṛgevaca | niḥśvāsocchvāsatulyas tu tulya-prāṇaśarīravān ||
ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်—“မင်းဟူသည် ကိုယ်ခန္ဓာအနှစ်သာရအရ အခြားလူတို့နှင့် မခြားနား—သုတ်ရည်၊ အရိုး၊ အရိုးမြစ်တို့ တူညီ၏; အသားနှင့် သွေးလည်း တူညီ၏; အသက်ရှူဝင်ထွက်လည်း တူညီ၏; ပရాణနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာလည်း တူညီ၏။ စိတ်၌လည်း အခြားသူတို့ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရပြီး၊ ဉာဏ်နှင့် အာရုံတို့လည်း အတူတူပင်။ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၊ ကိုယ်နှင့် အသက်ရှူတို့၌ အားလုံးနှင့် တူညီနေသော်လည်း၊ မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်းက ဉာဏ်ထူးကဲသော သူရဲကောင်းများစွာအပေါ် အာဏာကို တည်ထောင်နိုင်သနည်း” ဟု။
युधिछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse questions the basis of political authority: since a king is physically and psychologically the same as other humans, sovereignty cannot be justified by mere bodily difference; it must rest on dharma—legitimate conduct, protection, and moral-political competence.
In the Śānti Parva’s discussions on rājadharma, Yudhiṣṭhira raises a probing doubt about how one person, who is human like everyone else, can rightfully rule over many capable and valorous people—prompting a deeper explanation of the foundations of kingship.