Shloka 12
Adhyāya 5 (Śānti-parva): Nārada’s account of Karṇa—Jarāsandha encounter and the causal grounds of Karṇa’s fall
भीष्मावमानात् संख्यायां रथस्यार्धानुकीर्तनात् । शल्यात् तेजोवधाच्चापि वासुदेवनयेन च
bhīṣmāvamānāt saṅkhyāyāṃ rathasyārdhānukīrtanāt | śalyāt tejovadhāccāpi vāsudevanayena ca ||
နာရဒ မုနိက မိန့်တော်မူသည်— «ကာဏ္ဏသည် အကြောင်းရင်းများ ပေါင်းစည်းလာသဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ဘီရှ္မက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ မဟာရထီတို့ကို ရေတွက်ရာတွင် ‘အရဓရထီ’ ဟုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်ဆိုခံရသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရှလျက သူ၏ တောက်ပမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို လျော့ပါးစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဝါစုဒေဝ (ကృష్ణ) ၏ နီတိ—မဟာဗျူဟာမူဝါဒကြောင့်လည်းကောင်း၊ အခြေအနေသည် သူ့ဘက်မဟုတ်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အရှက်ခွဲခြင်း၊ အဆင့်အတန်းလျော့ချခြင်း၊ စိတ်ဓာတ်ချိုးဖောက်ခြင်းနှင့် ဘုရားသဘောရှိသော နိုင်ငံရေးဗျူဟာတို့ကြောင့် သူ၏ ကျဆုံးမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်»။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames defeat as multi-causal: social dishonor (avamāna), public ranking and reputation (saṅkhyā/anukīrtana), inner strength being eroded (tejo-vadha), and superior strategy (vāsudeva-naya). Ethically, it warns that pride, wounded honor, and hostile counsel can weaken even a powerful person, while wise policy can decisively shape outcomes.
Narada explains why Karna ultimately fell in the Kurukshetra war: Bhishma’s disparagement and repeated labeling as ‘half a ratha-warrior’ diminished his standing; Shalya’s conduct as charioteer worked against Karna’s morale and brilliance; and Krishna’s strategic interventions favored Karna’s opponents, collectively leading to Karna’s defeat.