Shloka 16
Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
योनिस्त्वमस्य प्रलयश्न कृष्ण त्वमेवेदं सृजसे विश्वमग्रे | विश्व चेद॑ त्वद्वशे विश्वयोने नमोस्तु ते शार्डचक्रासिपाणे
yoniḥ tvam asya pralayas ca kṛṣṇa tvam evedaṃ sṛjase viśvam agre | viśvaṃ ca etat tvad-vaśe viśva-yone namo 'stu te śārṅga-cakrāsi-pāṇe ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်– «အို ကృష్ణ၊ သင်သည် ဤလောက၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်၍ ပျက်သုဉ်းရာလည်း ဖြစ်၏။ ကပ္ပ၏ အစတွင် ဤကမ္ဘာလုံးကို သင်တစ်ပါးတည်း ဖန်ဆင်း၏။ အို ကမ္ဘာ၏ မိခင်အုံ၊ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် သင်၏ အာဏာအောက်၌ တည်၏။ ရှာရင်ဂ ဘို၊ စက်ကရနှင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်သော အမြတ်ဆုံး အရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ ပြု၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Kṛṣṇa as the ultimate ground of reality: the origin (yoni) from which the cosmos arises and the final dissolution (pralaya) into which it returns. Ethically, it frames dharma as aligned with a higher cosmic order—human action and responsibility are meaningful when understood as occurring under the sovereignty of the divine.
Vaiśampāyana, as the narrator, voices a hymn-like praise of Kṛṣṇa, identifying him with cosmic functions of creation and dissolution and saluting him with his iconic weapons (Śārṅga bow, discus, sword). The passage functions as a devotional and theological affirmation within the reflective, instruction-oriented atmosphere of the Śānti Parva.