Shloka 16
ततो भिन्त्वैव गगन प्रविष्टो रश्मिमण्डलम् । एकीभूतं च तत् तेज: क्षणेनादित्यतां गतम्
tato bhittvaiva gaganaṁ praviṣṭo raśmimaṇḍalam | ekībhūtaṁ ca tat tejaḥ kṣaṇenādityatāṁ gatam ||
ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်ကို ခွဲဖြတ်သကဲ့သို့ ပြု၍ ရောင်ခြည်မဏ္ဍလအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၏။ ခဏတစ်ခဏအတွင်း ထိုတေဇောသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ တောက်လောင်သည့် အလင်းတေဇောနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး နေမင်း၏ အခြေအနေသို့ ရောက်လေ၏။
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse presents an image of instantaneous unification with a higher luminous reality: individuality (a distinct tejas) dissolves into a greater cosmic principle (Āditya). Ethically, it can be read as pointing toward alignment with dharma as cosmic order—moving from separateness to harmony with the universal.
The speaker describes a being who pierces the sky, enters the sphere of solar rays, and in a moment becomes one with that radiance—attaining the very nature of the Sun.