Shloka 18
Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
क्षयं शोकं प्रकुर्वाणो न म्रियेत यदा नर: । शस्त्रादिभिरुपाविष्ट स्त्रिरात्रं तत्र निर्दिशेत्
kṣayaṃ śokaṃ prakurvāṇo na mriyeta yadā naraḥ | śastrādibhir upāviṣṭaḥ strirātraṃ tatra nirdiśet ||
ဗျာသ မဟာရ္ရှီက မိန့်ကြားသည်—လူတစ်ယောက်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကြောင့် အလွန်အမင်းဖိစီးခံရ၍ သေမည်ဟု ရည်ရွယ်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်ဆိုပါစို့။ သေသည်အထိ အစာမစားဘဲ အစာရှောင်ခြင်းဖြစ်စေ၊ လက်နက်တို့ဖြင့် ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်စေ—သို့သော် အမှန်တကယ် မသေခဲ့လျှင်ပင်—ထိုကဲ့သို့ အပြစ်တင်ထိုက်သော အပြုအမူကို ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် အပြစ်ကို ဖြေရှင်းရန် သုံးညတာ အစာရှောင်ခြင်းကို ပရాయရှ္စိတ္တအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်သည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even an unsuccessful attempt at self-destruction—motivated by grief or loss—is treated as a blameworthy act in dharma discourse, and it requires expiation; here, the prescribed remedy is a three-night fast.
Vyāsa states a rule of conduct and penance: if a person, driven by sorrow, undertakes fasting to death or tries to kill himself with weapons but survives, a three-night observance (fast) should be enjoined to remove the fault of the attempted act.