Shloka 76
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
यो होतद् ब्राह्मणो नित्यं शृणुयाद् धारयीत वा । न तस्याध्ययनं नाशमुपगच्छेत् कदाचन,जो ब्राह्मण प्रतेदिन इस अवतार-कथाको सुनता या स्मरण करता है, उसका अध्ययन कभी नष्ट (निष्फल) नहीं होता है
yo hotad brāhmaṇo nityaṁ śṛṇuyād dhārayīta vā | na tasyādhyayanaṁ nāśam upagacchet kadācana ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်— ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဤပုဏ္ဏမြတ်သော ကထာကို နေ့စဉ် နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ သတိထဲတွင် ထိန်းသိမ်းမှတ်သားသော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူ၏ ဝေဒပညာလေ့လာမှုနှင့် သိမြင်မှုသည် မည်သည့်အခါမျှ ပျက်စီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အကျိုးမဲ့ဖြစ်ခြင်း မရှိ။
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Regular listening to, or memorizing, a sacred narrative preserves one’s learning: sincere śravaṇa (hearing) and dhāraṇa (retention) ensure that adhyayana (study/recitation) does not become wasted or lost.
The narrator Vaiśaṃpāyana states a phalaśruti (statement of benefits), declaring the spiritual and educational fruit of hearing or remembering the account—especially for a brāhmaṇa devoted to study.