Shloka 35
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
प्राप्त दुनोति हृदयं तीव्र शोकपरायणम् । को हि शोकार्णवे मग्नं मामितो5द्य समुद्धरेत्
prāptaḥ dunoti hṛdayaṃ tīvra-śoka-parāyaṇam | ko hi śokārṇave magnaṃ mām ito 'dya samuddharet ||
ထိုဒုက္ခက လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် ငါ့နှလုံးသည် ညှဉ်းပန်းခံရကာ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းခြင်းထဲသို့သာ မျက်နှာမူနေ၏။ ယနေ့ ငါသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ သမုဒ္ဒရာတွင် နစ်မြုပ်နေရာမှ မည်သူက ငါ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse portrays grief as an overwhelming force that can submerge the mind; it implicitly points to the ethical need for support, counsel, and steadiness when sorrow threatens to overpower one’s discernment.
Vaiśaṃpāyana voices a lament: the speaker feels seized by intense sorrow, describing himself as drowning in an ocean of grief and asking who could possibly lift him out of it at this moment.