Shloka 40
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
बभूवान्तर्गतमतिर्निरी क्ष्य पुरुषोत्तमौ । सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृता:
babhūvāntargatamatir nirīkṣya puruṣottamau | sadogatās tatra ye vai sarvabhūtanamaskṛtāḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ပုရုရှဩတ္တမ နှစ်ပါးကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူတို့—ကောင်းမြတ်မှု၌ အမြဲတည်ကြသူတို့—သည် သတ္တဝါအားလုံးကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ စကြဝဠာတစ်လျှောက် လေးစားမှု၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်ပြသကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal: true goodness expresses itself as inward composure and reverence toward all beings. Dharma is shown not merely as ritual or status, but as a cultivated disposition of humility and universal respect.
The narrator describes a moment of encounter with “the two supreme persons,” after which a character becomes inwardly absorbed. The assembled virtuous people present respond with respectful salutations, characterized as honoring all beings.