Shloka 98
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
गायन्त्यारण्यके विप्रा मद्धक्तास्ते हि दुर्लभा: | षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत
gāyanty āraṇyake viprā madbhaktās te hi durlabhāḥ | ṣaṭpañcāśatam aṣṭau ca saptatriṁśatam ity uta ||
တောအတွင်း၌ ဗိပၸရဟ္မဏ ပညာရှိတို့သည် သီချင်းသံဖြင့် ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းကြ၏။ ငါ့ကို သစ္စာရှိသောသူတို့သည် အမှန်တကယ် ရှားပါး၏။ (သူတို့က) ငါးဆယ်ခြောက်မြောက်၊ ရှစ်မြောက်၊ ထို့ပြင် သုံးဆယ်ခုနစ်မြောက်ကိုလည်း—ဤသို့ ဆိုကြ၏။
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse underscores that genuine devotion is rare and precious, and that the forest-dwelling sages preserve and express sacred truth through disciplined chanting and praise.
In a forest-ascetic context, brahmin sages are described as chanting; the speaker highlights the scarcity of true devotees and refers to specific numbered items (likely enumerations within a larger list or teaching sequence) being cited or remembered.