Shloka 126
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
कूटस्थं कर्त निर्दधन्द्रमकर्तेति च यं विदु: । व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शुभा
kūṭasthaṃ kartaṃ nirdahandram akarteti ca yaṃ viduḥ | vyaktibhāvagatasya asya ekā mūrtir iyaṃ śubhā
အာర్జုနက ပြောသည်—“သူတို့သည် ထိုအရှင်ကို ကူဋ္ဌသ္ထ (မပြောင်းမလဲ အတည်တံ့) ဟုလည်း၊ ချည်နှောင်မှုတို့ကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသော ကర్తာ (လုပ်သူ) ဟုလည်း၊ ထို့ပြင် အကর্তာ (မလုပ်သူ) ဟုလည်း သိကြသည်။ ထိုတကယ့် သတ္တိတော်သည် ထင်ရှားမှု၏ အနေအထားဖြင့် (ပုဂ္ဂိုလ်တော်အဖြစ်) ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဤသည်မှာ မင်္ဂလာရှိသော ရုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။”
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a two-level understanding of ultimate Reality: from the empirical standpoint it is spoken of as the ‘doer’ that burns away bondage, while from the highest standpoint it is ‘non-doer’—unchanging and beyond agency. The same Reality can also be approached as an auspicious manifest form for contemplation and devotion.
Arjuna is articulating a philosophical clarification: how the same supreme principle is described with seemingly opposite attributes (doer/non-doer, manifest/immutable). He points to a particular ‘auspicious form’ as one manifestation of that Reality when it is considered in a personal, manifest mode.