Shloka 3
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
शुकपत्रनिभ: किंचित् किंचित्स्फटिकसंनिभ: । नीलाञठ्जनचयप्रख्यो जातरूपप्रभ: क्वचित्
śukapatranibhaḥ kiñcit kiñcit sphaṭikasaṃnibhaḥ | nīlāñjanacayaprakhyo jātarūpaprabhaḥ kvacit |
ဘီရှ္မက ဆိုသည်– «အရောင်အဆင်းသည် ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြက်တူရွေးအမွှေးကဲ့သို့ စိမ်းလန်းကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြည်လင်တောက်ပသော ကြည်လင်ကျောက် (crystal) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ တစ်နေရာ၌ ကာဇယ်/ကော်လီရီယမ် အစုတစ်ပုံကဲ့သို့ မည်းမှောင်၍၊ အခြားနေရာ၌မူ ရွှေရောင်၏ တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေ၏»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the variability of appearance—one object can seem many-colored depending on where and how it is seen. In Śānti Parva’s ethical instruction, such imagery commonly supports reflection on discernment (viveka): do not judge reality solely by surface impressions, which can shift with context.
Bhīṣma is describing something observed as having multiple, changing hues—green, crystal-bright, collyrium-dark, and gold-radiant—using vivid similes. The description functions as part of a larger didactic passage, where sensory imagery is used to clarify a point being taught.