Shloka 17
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
वर एष ममात्यन्तं दृष्टस्त्वं यत्ू सनातन: । भगवन् विश्वदृक् सिंह: सर्वमूर्तिर्महान् प्रभु:
vara eṣa mamātyantaṃ dṛṣṭas tvaṃ yato sanātanaḥ | bhagavan viśvadṛk siṃhaḥ sarvamūrtir mahān prabhuḥ ||
နာရဒက ပြောသည်– «ငါအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆုတောင်းသည် ဤတစ်ပါးပင်—သင်၊ နိစ္စတည်သော အရှင်ကို ငါမြင်တွေ့ရခြင်း။ အို ဘဂဝန်၊ သင်သည် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးကို မြင်သိသောသူ၊ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ မကြောက်မရွံ့၊ အရာအားလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သော မဟာအရှင်၊ အာဏာရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သင်၏ ဒർശနကို ရခြင်းပင် ငါ၏ အမြင့်ဆုံး အကျိုးတရား ဖြစ်သည်»။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that direct vision of the Eternal Lord (darśana) is itself the highest blessing—surpassing external gifts—because the Lord is all-seeing, fearless, omniform, and the supreme sovereign.
Nārada addresses the Lord in reverent praise, declaring that merely having seen Him is Nārada’s greatest boon, and describing the Lord’s cosmic attributes: all-seeing, lion-like fearlessness, and omniform greatness.