Shloka 1356
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
जगौ परमकं जप्यं नारायणमुदीरयन् | जो हमारे परमगुरु मुनिवर श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास हैं, वे भी परम उत्तम नारायणमन्त्रका जप करते हुए निरन्तर उनकी महिमाका गान करते रहते हैं
vaiśampāyana uvāca | jagau paramakaṃ japyaṃ nārāyaṇam udīrayan |
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြော၏— «နာရာယဏဟူသော နာမကို ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုလျက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဖတ်သင့်သော မန္တရကို သီဆိုတော်မူ၏။ အဓိပ္ပါယ်မှာ—အမြင့်ဆုံး ဆရာတော်ကြီးဖြစ်သော ရသီမြတ် သီရိ ကృష్ణ ဒွိုင်ပါယန ဗျာသတော်တောင် နာရာယဏ-မန္တရကို မပြတ်မနား ဂျပ (japa) ပြုလျက်၊ ထိုဘုရား၏ ဂုဏ်တော်ကို အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းနေတော်မူသည်ဟု ဆိုလိုသည်။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates japa and stuti of Nārāyaṇa as a supreme spiritual practice: even the foremost sage-teacher (Vyāsa) is portrayed as continually repeating the Nārāyaṇa-mantra and singing His glory, implying that steady remembrance and devotion are central to dharma and inner discipline.
Vaiśampāyana narrates that the speaker/subject is reciting Nārāyaṇa’s name and singing a supreme mantra-worthy utterance; the accompanying sense highlights Vyāsa’s constant practice of Nārāyaṇa-japa and praise, reinforcing the devotional atmosphere within Śānti Parva’s teachings.