Shloka 31
Puruṣaikatva-vyākhyāna: The One Virāṭ Puruṣa and the Many ‘Puruṣas’
Rudra–Brahmā Saṃvāda
ततोअस्य तुष्टो भगवान् भक्त्या नारायणो हरि: । अनन्यभक्तस्य सतस्तत्परस्य जितात्मन:
tato ’sya tuṣṭo bhagavān bhaktyā nārāyaṇo hariḥ | ananyabhaktasya sataḥ tatparasya jitātmanaḥ ||
ဘိဿမက ပြောသည်– «ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်—နာရာယဏ ဟရီ (Nārāyaṇa, Hari)—သည် သူ၏ ဘက္တိကြောင့် သူ့ကို အလွန်နှစ်သက်တော်မူ하였다။ အကြောင်းမှာ သူသည် တကယ်သော အနန္ယဘက္တ (တစ်ပါးတည်းကိုသာ အပ်နှံသော ဘက္တ) ဖြစ်၍၊ အရှင်ထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသူ၊ မိမိစိတ်ကို အနိုင်ယူကာ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Exclusive devotion (ananyabhakti), sincerity, and self-mastery (jitātmā) are presented as the qualities that please the Lord; divine favor is shown as responding to inner discipline and single-pointed dedication rather than mere external acts.
Bhīṣma describes how the Lord Nārāyaṇa (Hari) becomes satisfied with a particular devotee because that person is unwaveringly devoted, morally sincere, and has conquered the mind—thereby setting up the idea that divine grace follows steadfast bhakti and self-control.