नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
“महामुने! तुम मेरे प्रसादसे इस जगत्में सदा अपने पुत्रसदृश छायाका दर्शन करते रहोगे। वह सब ओर दिखायी देगी, कभी तुम्हारी आँखोंसे ओझल न होगी” ।।
mahāmune! tvaṁ mama prasādāt asmin jagati sadā sva-putra-sadṛśa-chāyā-darśanaṁ kariṣyasi. sā sarvataḥ dṛśyate, kadācid api tava akṣibhyām ojhalā na bhaviṣyati. so 'nunīto bhagavatā svayaṁ rudreṇa, bhārata; chāyāṁ paśyan samāvṛttaḥ sa muniḥ parayā mudā. bharata-nandana! sākṣāt bhagavān śaṅkaraḥ evaṁ āśvāsanaṁ dattvā, sarvatra sva-putrasya chāyāṁ paśyan, munivaraḥ vyāsaḥ mahā-prasannatayā sva-āśramaṁ pratyāgacchat.
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «မဟာမုနိ၊ ငါ၏ကရုဏာကြောင့် ဤလောက၌ သင်သည် သင်၏သားနှင့်တူသော အရိပ်သဏ္ဌာန်ကို အမြဲမြင်ရလိမ့်မည်။ အရပ်ရပ်တွင် ထင်ရှား၍ သင်၏မျက်စိမှ မည်သည့်အခါမျှ ပျောက်ကွယ်မည်မဟုတ်»။ ထို့ကြောင့်၊ အို ဘာရတ၊ ထိုမုနိသည် သခင်ရုဒ္ဒရကိုယ်တိုင်က နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းခံရပြီးနောက်၊ ထိုအရိပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လျက် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြန်လှည့်သွား၏။ အို ဘာရတတို့၏ အပျော်တော်၊ သခင် ရှင်ကရက ကိုယ်တိုင် ဤသို့ အာမခံပေးပြီးနောက် မဟာမုနိ ဗျာသသည် မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်သွားကာ နေရာတိုင်းတွင် သား၏ အရိပ်ကို မြင်လျက် စိတ်သက်သာ၍ ဝမ်းမြောက်လေ၏။
भीष्म उवाच
Divine grace can transform grief into steadiness: the Lord consoles the devotee by granting an enduring, meaningful vision (a ‘shadow-presence’) that restores inner balance without denying loss.
Shiva (Rudra/Shankara) personally reassures the sage Vyasa that he will continually perceive the presence of his son as a visible ‘shadow’ everywhere; consoled and joyful, Vyasa returns to his hermitage.