Shloka 27
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
महिमान तु त॑ दृष्टवा पुत्रस्यामिततेजस:
mahimānaṁ tu taṁ dṛṣṭvā putrasyāmitatejasaḥ
ဘီရှ္မက ပြောသည်—ထိုမဟာဂုဏ်တော်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ အတိုင်းအတာမရှိသော တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပသည့် မိမိ၏သား၏ အလွန်ထူးကဲသော ဂုဏ်သိက္ခာကို တွေ့မြင်ရာ၌ စိတ်သည် ရိုသေမှုနှင့် သီလ၊ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားလာ၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The line highlights how perceiving true greatness (mahimā) and boundless inner radiance (amita-tejas) naturally evokes respect and ethical reflection—suggesting that virtue and power, when rightly understood, should lead to humility and discernment rather than pride.
Bhīṣma is describing a moment of recognition: someone beholds the remarkable greatness of a son characterized by immeasurable splendor. The verse functions as a transitional observation, setting up the consequences or response that follows in the surrounding passage.