Shloka 2
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
स्वभावाद् यत्नमातिषछेद् यत्नवान् नावसीदति । जरामरणरोगेभ्य: प्रियमात्मानमुद्धरेत्,अतः मनुष्यको स्वभावत: ज्ञानप्राप्तिके लिये यत्न करना चाहिये; क्योंकि यत्न करनेवाला पुरुष कभी दु:खमें नहीं पड़ता। आत्मा सबसे बढ़कर प्रिय है; अतः जरा, मृत्यु और रोगोंके कष्टसे उसका उद्धार करे
svabhāvād yatnam ātiṣṭhet yatnavān nāvasīdati | jarāmaraṇarogebhyaḥ priyam ātmānam uddharet ||
နာရဒက ဆိုသည်—မိမိသဘာဝအရပင် လူသည် အမှန်တကယ် ကြိုးစားအားထုတ်သင့်သည်။ ကြိုးစားသူသည် ဒုက္ခထဲသို့ မနစ်မြုပ်တတ်။ အတ္တသည် အရာအားလုံးထက် အချစ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့်၊ အိုမင်းခြင်း၊ သေခြင်း၊ ရောဂါတို့၏ ဆင်းရဲဒဏ်မှ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရမည်—စည်းကမ်းတကျ အားထုတ်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားကို သိမြင်ရန် လိုက်လံရှာဖွေခြင်းဖြင့်။
नारद उवाच
Educational Q&A
One should actively strive—especially for wisdom and inner uplift—because diligent effort prevents one from collapsing into suffering. Since one’s own self is most precious, one must work to free oneself from the bondage of aging, death, and disease (i.e., the existential condition of saṃsāra) through disciplined endeavor.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Nārada delivers a concise ethical-spiritual maxim: do not remain passive; undertake purposeful effort, and prioritize one’s own liberation and well-being over negligence, remembering the inevitability of old age, death, and illness.