Shloka 37
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रति: । छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृत:
nibandhanī rajjur eṣā yā grāme vasato ratiḥ | chittvaitāṃ sukṛto yānti naināṃ chindanti duṣkṛtaḥ ||
နာရဒက ပြောသည်– «ရွာဘဝအတွင်း နေထိုင်သူ၌ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများအပေါ် ပေါ်လာသော တွယ်တာမှုသည် ချည်နှောင်သော ကြိုးနှင့်တူ၏။ ကုသိုလ်ရှိသူတို့သည် ထိုကြိုးကို ဖြတ်တောက်ကာ အမြင့်မြတ်သော အကျိုးတရား၏ လမ်းပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းကြသည်။ သို့သော် အကုသိုလ်ပြုသူတို့သည် ထိုကြိုးကို မဖြတ်နိုင်ကြ»။
नारद उवाच
Educational Q&A
Attachment (rati) to sense-objects in ordinary worldly life functions like a binding rope. Spiritual progress requires actively cutting this attachment through virtue, discipline, and discernment; those given to wrongdoing remain bound because they lack the inner strength and clarity to sever it.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Nārada delivers a moral analogy: village-dwelling life symbolizes immersion in everyday desires, and attachment is compared to a rope. He contrasts the sukṛta (virtuous) who cut the bond and advance toward the higher good with the duṣkṛta (sinful) who cannot.