Shloka 47
Adhyāya 33 — Yudhiṣṭhira’s Post-Conflict Remorse and Inquiry on Āśrama Discipline (शोक-विमर्शः, आश्रम-जिज्ञासा)
अशोच्यास्ते महात्मान: क्षत्रिया: क्षत्रियर्षभ । स्वकर्मभिर्गता नाशं कृतान्तबलमोहिता:
aśocyās te mahātmānaḥ kṣatriyāḥ kṣatriyarṣabha | svakarmabhir gatā nāśaṃ kṛtāntabalamohitāḥ ||
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်—«အို က္ෂတ္တရိယတို့၏ နွားထီးတော်မူသောသူ! စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော စစ်သူရဲတို့သည် မငိုကြွေးသင့်သူများ မဟုတ်။ ကာလ—သေမင်း၏ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ မိမိတို့၏ ကမ္မအရှိန်အဟုန်ကြောင့်ပင် ပျက်စီးသို့ ရောက်ကြ၏»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Grief is restrained by insight into karma and the inevitability of Death/Time: warriors who fall in battle meet an end shaped by their own deeds and the ordained course of time, so excessive lamentation is ethically discouraged.
Vyāsa addresses a kṣatriya interlocutor, reframing the deaths of slain warriors: rather than objects of personal sorrow, they are presented as agents who reached their fate through their own karmic trajectory under the compelling power of Kṛtānta (Death/Time).