Shloka 15
Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
तपसा गुरुवृत्त्या च ब्रह्म॒चर्येण वा विभो । देवतानां 230 ६५034 हानसूयक:
tapasā guruvṛttyā ca brahmacaryeṇa vā vibho | devatānāṁ hānāsūyakaḥ |
ဇနကာက ပြောသည်—“အင်အားကြီးသူရေ၊ တပဿာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဆရာအပေါ် သစ္စာရှိစွာ ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဗြဟ္မစရိယ (ကျောင်းသားဘဝ သန့်ရှင်းစည်းကမ်း) ဖြင့်ဖြစ်စေ—မနာလိုစိတ်ကင်း၍ နတ်တို့ (သို့မဟုတ် သဘာဝတရား၏ သာသနာတော်) ကို မငြိုးမုန်းသူသည် ဝိညာဉ်ရေး တိုးတက်မှုအတွက် မှန်ကန်သော စိတ်နေစိတ်ထားကို ရရှိသည်။”
जनक उवाच
Educational Q&A
Spiritual maturity is supported by disciplined practice—tapas, respectful service to the guru, and brahmacarya—together with an essential ethical attitude: freedom from envy and fault-finding (an-asūyā), especially toward the divine order.
In Śānti Parva’s instructional dialogue, King Janaka speaks to a powerful interlocutor, listing recognized means of inner purification (austerity, guru-oriented conduct, and brahmacarya) and emphasizing the accompanying virtue of non-envy.