Shloka 213
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहित: । तदनन्तर महातेजस्वी अरणिसम्भूत शुक वह दिव्य जन्म पाकर ब्रह्मचर्यकी दीक्षा ले वहीं रहने लगे। वे बड़े बुद्धिमान, व्रतपालक तथा चित्तको एकाग्र रखनेवाले थे
tatraivovāsa medhāvī vratacārī samāhitaḥ | tad-anantaraṃ mahātejasvī araṇi-sambhūtaḥ śukaḥ saḥ divya-janma prāpya brahmacarya-dīkṣāṃ lebhe tatraiva nyavasat | sa buddhimān vratapālakaś ca cittaikāgrya-parāyaṇaḥ āsīt |
ဘိဿမက ပြောသည်—ထိုနေရာ၌ပင် ပညာရှိတော်သည် ဝတ္တကတိတရားတို့၌ တည်ကြည်၍ စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် အရဏီ (မီးထုတ်သစ်တံ) မှ ပေါ်ပေါက်လာသော တေဇောမဟာရှိန် စုက (Śuka) သည် ဒိဗ္ဗဇာတိကို ရရှိပြီးနောက် ဗြဟ္မစရိယ (brahmacarya) သို့ ဝင်ရောက်သည့် ဒီက္ခာကို ခံယူကာ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်하였다။ သူသည် အလွန်ဉာဏ်ကြီး၍ ဝတ္တကတိကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းကာ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း အာရုံစိုက်နိုင်သူ ဖြစ်하였다။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage upholds brahmacarya, vow-observance, and mental collectedness as foundations of spiritual excellence: true radiance comes from disciplined conduct and one-pointed concentration rather than from external power.
Bhishma describes Shuka’s extraordinary origin (linked with the araṇi fire-sticks) and then narrates how Shuka takes brahmacarya initiation and remains living there as a disciplined ascetic—wise, steadfast in vows, and focused in mind.