Shloka 173
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
जजड़माजडूमं चैव प्रहृष्टमभभवज्जगत् | वायुने सब प्रकारके दिव्य पुष्पोंकी वर्षा की। चर और अचर सारा संसार हर्षसे खिल उठा
jaḍam ajaḍaṁ caiva prahṛṣṭam abhavad jagat | vāyunā sarvaprakāreṇa divya-puṣpāṇāṁ varṣā kṛtā | caraṁ cācaraṁ ca sarvaṁ saṁsāraṁ harṣeṇa vikasitam abhavat |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– “ထို့နောက် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး—မသိမမြင်သူမှ သိမြင်သူအထိ—ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လေသည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် နတ်ပန်းများ မိုးကဲ့သို့ ရွာသွန်းစေ하였다။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပွင့်လန်းလာ၏။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse portrays an auspicious cosmic response—nature itself rejoices and offers divine signs—suggesting harmony with dharma and the restoration of order when a righteous or significant event occurs.
Bhīṣma describes a moment when the entire world becomes joyful, and the wind causes a rain of celestial flowers; all beings, moving and unmoving, appear to bloom with happiness—an omen-like celebration by nature.