Shloka 10
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
यथाध्वरे समिद्धो3ग्निर्भाति हव्यमुदावहम्
yathādhvare samiddho 'gnir bhāti havyam udāvaham
ဘီရှ္မက ပြောသည်– ယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌ မီးကို ထွန်းညှိလျှင် အလင်းရောင်တောက်ပကာ ဟဝျ (ပူဇော်သကာ) ကို အထက်သို့ သယ်ဆောင်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သင့်လျော်စွာ နိုးထလာသော သဘောတရား (ဓမ္မ/ပညာ) သည် တောက်ပ၍ အကျိုးသက်ရောက်ကာ မိမိ၏ ကမ္မပူဇော်မှုကို သင့်တော်သော မြင့်မြတ်ရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses the sacrificial fire as a moral-spiritual metaphor: when the ‘fire’ (rightly kindled discipline, dharma, or insight) is properly awakened, it becomes luminous and capable of carrying one’s offerings—i.e., actions and intentions—toward a higher, purifying goal.
Bhīṣma, instructing in the Śānti Parva, illustrates his point with a familiar Vedic image: in an adhvara (sacrifice), a well-kindled Agni shines and conveys the havya (oblation) upward. The comparison supports his broader ethical teaching by grounding it in ritual symbolism.