Shloka 74
देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
अनुगम्य विनाशान्ते निवर्तन्ते ह बान्धवा: । अग्नौ प्रक्षिप्य पुरुष ज्ञातय: सुहृदस्तथा
anugamya vināśānte nivartante ha bāndhavāḥ | agnau prakṣipya puruṣa jñātayaḥ suhṛdas tathā ||
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– လူတစ်ယောက်၏ အသက်တာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဆွေမျိုးများသည် လိုက်ပါကြသော်လည်း ပျက်စီးရာအရပ်—သင်္ချိုင်း/မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာအထိသာ ဖြစ်သည်။ သေသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးထဲ ထည့်ချပြီးနောက် ဆွေမျိုးနှင့် မိတ်ဆွေများသည် ပြန်လှည့်၍ ပြန်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ လောကီချစ်ခင်မှု၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်– အဖော်အပေါင်းသည် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာအထိသာ လိုက်နိုင်ပြီး၊ အတ္တမန်/ဝိညာဉ်သည် မိမိကံ၏ အကျိုးဆက်ကို ထမ်းဆောင်ကာ တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်သွားရသည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Worldly relationships, however dear, accompany a person only up to death and the cremation ground; beyond that, one proceeds alone, supported only by one’s own dharma and karma. The verse encourages detachment and ethical living in view of life’s impermanence.
Vyāsa describes the customary scene after death: relatives and friends follow the deceased to the end, place the body into the funeral fire, and then return home—marking the boundary of human companionship in the face of mortality.