Shloka 147
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
प्राज्ञान् शूरांस्तथैवाब्यानेकस्थानपि शड्कते । भयमप्यभये राज्ञो यैश्व नित्यमुपास्यते
prājñān śūrāṁs tathaivāpy aneka-sthān api śaṅkate | bhayam apy abhaye rājño yaiś ca nityam upāsyate ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်။ မင်းသည် ပညာရှိများနှင့် ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းများကို နေရာအမျိုးမျိုးတွင် စုဝေးနေသည်ကို မြင်လျှင်ပင် သူတို့အပေါ် သံသယဖြစ်လာတတ်သည်။ အမှန်တကယ် ကြောက်ရန်အကြောင်းမရှိသည့်နေရာ၌ပင် အုပ်စိုးသူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ အမြဲတမ်း အနီးကပ် လိုက်ပါကာ အမှုထမ်းနေသူများကိုပါ သတိထားသံသယဖြင့် ကြည့်နေတတ်သည်။
भीष्य उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma highlights a recurring flaw in kingship: power breeds insecurity. A ruler may suspect even the wise, the brave, and even his own constant attendants, fearing conspiracies even where no danger exists. The ethical warning is that governance requires self-mastery and discernment, not paranoia.
In the Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Bhīṣma is advising about the inner vulnerabilities of rulers. He describes how a king, seeing capable people gathered, tends to become anxious and suspicious, and how this fear can extend even to those closest to him at court.