Shloka 39
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
तदनन्तर शोकसे पड़ित हो उसकी माताएँ रोती हुई उस स्थानकी ओर दौड़ीं, जहाँ राजा सूंजय विलाप करते थे ।। ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानस: । तदाहं चिन्तन ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम्
tataḥ sa rājā sasmāra mām eva gatamānasaḥ | tadāhaṃ cintanaṃ jñātvā gatavāṃs tasya darśanam ||
ထို့နောက် ထိုဘုရင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်မောကာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပြီး၊ ငါ့ကိုသာ တစ်ဦးတည်း သတိရလေ၏။ ဤအရာကို ငါသည် သမဿနဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်သဖြင့်၊ ထိုဘုရင်ကို တွေ့မြင်ရန် သွားရောက်၍ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ကို ပေးလေ၏။
पर्वत उवाच
Educational Q&A
In extreme sorrow, turning the mind toward a trusted spiritual guide (smaraṇa/remembering) becomes the doorway to guidance and inner steadiness; compassionate response follows when the guide recognizes the seeker’s mental state.
A grieving king, mentally overwhelmed, remembers Parvata; perceiving this remembrance through contemplative knowledge, Parvata goes to meet him, setting up a consoling or instructive encounter.