Shloka 36
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् । कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम्
sa dadarśa śayānaṃ taṃ gatāsuṃ pītaśoṇitam | kumāraṃ vigatānandaṃ niśākaram iva cyutam ||
သူသည် ထိုမင်းသားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်၏—အသက်ကင်းမဲ့၍ သွေးသည် စုပ်ယူခံထားရ၏။ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်မှ လကျသွားသကဲ့သို့ လဲကျနေ၏။
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile—like the fallen moon—to underscore the ethical weight of violence and the fragility of life; it evokes compassion and reflection on how harm strips a being not only of life but also of all possibility of joy.
Parvata describes seeing a young prince lying dead, his blood drained, joy gone—an image of sudden ruin that sets a somber tone for moral reflection within the Shanti Parva context.